Iedereen een kunstenaar

Ooit was persoonlijke authenticiteit het domein van de kunsten. Artistieke expressie werd beschouwd als het voorbeeld van wat dichter Willem Kloos ooit omschreef als de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie. Nu, een eeuw later, is authenticiteit (jezelf zijn) een maatschappelijk ideaal geworden. Het is ook een economisch goed geworden. We kopen authenticiteit en authenticiteit wordt verkocht. De creatieve industrie speelt daarin een centrale rol. Als generator van (kunstmatige) schaarste creëert het verlangens naar unieke producten, belevenissen en lifestyles. Wat betekent dit allemaal voor het hedendaagse kunstenaarschap? Is dit een zegen of maakt dit de positie van de kunstenaar juist ingewikkelder? En waarin onderscheidt de kunstenaar zich nog, als iedereen creatief en authentiek wordt geacht te zijn in werk en leven?